Govor premijera Albanije Edi Rama u izraelskom parlamentu Knesset, praćen ovacijama i aplauzom premijera Benjamin Netanyahu, izazvao je burne reakcije širom regiona i svijeta. Umjesto uravnotežene diplomatske poruke, Rama je u Tel Avivu izabrao nastup koji je mnogi tumače kao otvoreno svrstavanje uz jednu stranu u krvavom sukobu, uz zanemarivanje odgovornosti izraelske države za stradanja civila u Gazi.
Rama je u govoru isticao historijsku ulogu Albanije u spašavanju Jevreja tokom Drugog svjetskog rata, naglašavajući da „niti jedan Jevrej iz Albanije nije predan nacistima“. Ta činjenica jeste dio časne historije albanskog naroda i univerzalna civilizacijska vrijednost. Međutim, problem nastaje u trenutku kada se ta historijska istina koristi kao politički štit za današnje postupke države Izrael, čije vojne operacije u Gazi već mjesecima odnose hiljade života, među kojima je ogroman broj djece i žena.
Posebno kontroverzan dio govora bio je Ramino insistiranje da je „pravi tamničar Gaze“ isključivo Hamas, čime je, svjesno ili ne, potpuno izostavio ulogu dugogodišnje blokade, kolektivnog kažnjavanja i razornih bombardovanja koja provodi Izrael. Takva pojednostavljena slika sukoba ne samo da je politički pristrasna, već vrijeđa zdrav razum i patnju civila koji nemaju nikakvu moć nad oružanim strukturama.
Ramin nastup bio je pažljivo krojen za aplauze izraelskih poslanika, ali bez stvarne empatije prema palestinskim civilima koji svakodnevno stradaju. Iako je na kraju govora formalno pomenuo želju da „Palestinci budu slobodni i žive dostojanstveno“, te riječi su ostale prazna fraza, izgovorena bez ijedne konkretne kritike izraelske politike koja tu slobodu sistematski guši.
Posebno je problematično što se Rama, lider zemlje sa većinskim muslimanskim stanovništvom, odlučio da u trenutku jednog od najtežih humanitarnih slomova u savremenoj historiji, govori jezikom koji relativizuje patnju jednog naroda, dok otvoreno hvali političko rukovodstvo čija se odgovornost za ratne zločine sve češće problematizira i na međunarodnoj sceni.
Aplauz Netanyahua u Knesetu možda jeste diplomatski trenutak za albanskog premijera, ali u očima mnogih on ostaje simbol moralnog posrnuća – trenutak kada je politički oportunizam nadjačao univerzalne vrijednosti ljudskih prava, pravde i jednakog dostojanstva svake žrtve, bez obzira na naciju ili vjeru.
