Savremeni sukob između Izraela, Sjedinjenih Američkih Država i Irana jasno demonstrira tranziciju ka mrežnocentričnom i algoritamski vođenom ratovanju. Bespilotne platforme (UAV/UCAV sistemi) više nisu taktički dodatak, već ključni operativni čvorovi unutar C4ISR arhitekture, integrisani sa satelitskim komunikacijama, sistemima elektronskog ratovanja (EW) i cyber kapacitetima.
Poseban strateški značaj ima upotreba komercijalnih LEO satelitskih konstelacija poput Starlink kompanije Elon Musk, koje omogućavaju redundantne, visoko-propusne i relativno otporne komunikacione kanale u uslovima ometanja i degradirane infrastrukture. Time se ostvaruje real-time situational awareness, decentralizovano komandovanje i brza fuzija podataka (data fusion) sa senzorskih platformi.
Izraelsko-američki model oslanja se na precizno navođene sisteme, AI-asistiranu analitiku ciljeva, integrisani SIGINT i cyber-kinetičke operacije. Nasuprot tome, Iran primjenjuje asimetričnu doktrinu saturacionih napada, loitering municiju i troškovno efikasne UAV sisteme, čime nastoji kompenzirati tehnološki jaz masovnošću i operativnom disperzijom.
Ključna dimenzija ovog sukoba više nije samo kinetička moć, već sposobnost očuvanja komunikacione superiornosti i otpornosti na elektronsko i cyber djelovanje. Militarizacija komercijalnih satelitskih mreža dodatno otvara pitanje pravnog statusa privatnih tehnoloških aktera i potencijalne eskalacije konflikta u svemirskom domenu.
I na kraju, dominantna strana neće biti ona sa većim brojem dronova, već ona koja efikasnije integriše AI, satelitske komunikacije, elektronsko ratovanje i cyber operacije u jedinstveni, interoperabilni operativni sistem.
